عدّه اي از اصحاب حضرت علي (ع) پيش آن حضرت رفتند و عرض كردند:« وصّي حضرت موسي (ع) دلايل و اعجازهايي به مردم نشان مي داد و وصّي حضرت عيسي (ع) نيز اين چنين بود. شما نيز اگر چيزي به ما نشان بدهبد تا قلب ما آرام بگيرد، خوب است».

حضرت علي(ع) فرمود:« شما تاب و تحمل ديدن معجزات مرا نداريد».

ولي آن عدّه براي انجام درخواست خود بسيار اصرار ورزيدند. پس پس حضرت آن ها را به طرف خانه هاي مهاجرين برد و به آرامي دعا كرد.

پس ناگهان حجاب از ديدگان آن ها كنار رفت و در يك طرف باغ‌هاي بهشتي ديدند و در طرف ديگر آتش جهنّم را مشاهده نمودند.

عدّه‌اي گفتند:« سحر و جادو است ! سحر و جادو است !».

عدّه اي هم انكار نكردند و پايدار باقي ماندند و گفتند:« پيامبر اكرم(ص) فرموده است: قبر، يا باغي است از باغ‌هاي بهشت و يا دخمه اي است از دخمه هاي جهنّم».

قومي در ساحل «عدن» مسجدي بنا كردند اما وقتي كار ساختن آن تمام شد، ناگهان مسجد فروريخت.

آن ها پيش ابوبكر رفتند و قضيه را با او در ميان گذاشتند.

ابوبكر گفت:«بناي مسجد را محكم بسازيد».

آن ها دوباره مسجد را ساختند، ولي باز هم خراب شد؛ دوباره نزد ابوبكر آمدند و قضيّه را به او گفتند.

ابوبكر كه نمي‌دانست چه بايد كند، مثل هميشه از حضرت علي(ع) درخواست كمك كرد.

حضرت علي(ع) فرمود:« طرف زاست و چپ قبله را حفر نماييد، دو قبر آشكار مي شود كه روي آن ها سنگي قرار دارد و روي آن سنگ نوشته شده است:« من رضوي هستم و خواهرم حيّا كه هر دو دختران تبّع پادشاه يمن هستيم، ما مٌرديم در حاليكه به خدا شرك نورزيديم.» پس آن ها درا بيرون بياوريد و غسل و كفن نماييد و بر آن ها نماز بخوانيد و بعد آن ها را به خاك بسپاريد. سپس مسجد را بنا كنيد تا خراب نشود».

آن ها نيز همين كار را انجام دادند و از آن پس مسجد ديگر خراب نشد

پيامبر اكرم(ص) فرمودند:« در شب معراج، در عرش الهي فرشته اي را ديدم كه در دستش شمشيري از نور همانند ذوالفقارِ عليّ‌بن‌ابيطالب بود. فرشتگان آسماني هر وقت مشتاق ديدار علي مي شدند، به آن فرشته مي نگريستند. به پيشگاه پروردگار عرض كردم:« پروردگارا ! اين برادرم عليّ‌بن‌ابيطالب و پسر عمّ من است؟»

خداوند تبارك و تعالي فرمود:« اي محمد ! اين فرشته را شبيه عليّ‌بن‌ابيطالب خلق كردم تا مرا عبادت كند و آنچه تا روز قيامت، حسنه و تسبيح و تقديس من مي‌نمايد ثوابش متعلق به عليّ‌بن‌ابيطالب باشد».