با اين همه شرايطي كه براي قبولي عبادت و نماز است، بايد مراقب بود كه نماز بي فايده و پرستش بي خاصيّت نداشته باشيم.

صرف انجام تكليف كافي نيست، بايد چنان انجام وظيفه كرد كه صاحب فرمان، كه خداوند است، بپذيرد.

امام علي (ع) مي فرمايد:

« بيشترين توجه شما به قبول عمل باشد، نه به اصل عمل. ! »

با اين حساب، از كجا بايد فهميد كه طاعتمان را خداوند پذيرفته است؟

امام صادق (ع) نشانه آن را چنين بيان مي كند:

« هر كه مي خواهد بداند آيا نمازش پذيرفته شده است يا نه، ببيند آيا نمازش، او را از گناه و زشتي باز داشته است؟ به هر مقدار كه نماز او، مانع گناه و منكر شده، نمازش قبول شده است.

سجده شكر نيز يكي از تعقيبات است.

به شكرانه نعمت هاي بي پايان و بي شمار خداوند، پس از نماز، سر بر خاك نهادن، و نعمت هاي او را به ياد آوردن، و شكر گفتن و حمد كردن. اين محبت خدا را در دل انسان مي‌افزايد و انسان را هم در نزد خدا محبوب و مقرّب مي سازد و سبب افزايش نعمت مي گردد.

در روايت بسياري روي اين سجده، سفارش شده است.

جتي اگر چيزي هم نگوييم، به شكرانه نعمت اه و به سپاس از توفيق طاعت و بندگي، پيشاني و صورت بر زمين نهادن و حالت سپاس گرفتن، شكر است. ولي بهتر است ذكرهايي چون: « شكرالله ، يا ، حمدالله و ... » گفته شود. در حديث است اگر انسان، به طول يك نفس كشيدن، مرتب بگويد: « يا ربّ ، يا ربّ ... » خداوند خطاب مي كند: «« لبّيك ما حاجتكَ؟ »» حاجتت يست تا برآورم؟

به تعبير امام صادق (ع) سجده شكر بعد از نماز، دليل كامل شدن نماز و خوشنودي خدا و خوشامدن و اعجاب فرشتگان است، خداوند از آنان مي پرسد: «« پاداش اين بنده شاكر چيست؟ »»

مي گويند: « رحمت تو ، بهشت تو ، حل مشكل او، ... » خداوند مي فرمايد همانگونه كه او از من تشكر كرد، من هم از او سپاسگذارم. با اين جمله مي فرمايد كه رضايت و سپاس الهي از همه نعمت ها برتر است.