زبان شعر، زبان مخصوصي است که از احساسات لطيف شاعر خبر مي دهد و هر چه شاعر ايمان و اعتقادش نسبت به خداوند متعال و برگزيدگانش يعني نبي مکرم اسلام و اهل بيت عصمت و طهارت (ع) خالص تر و پاکتر باشد، اشعارش جاذبه ي بهتري خواهد داشت.

 در اهميت شعر همين بس که مورد توجه پيشوايان عالي قدر اسلام بوده است، خوشا به حال شاعراني که براي خدا شعر سروده اند و به منظور گسترش فرهنگ غني اسلام و حفظ ارزشهاي اخلاقي به اشعار خود رنگ صفا و وفا بخشيده اند اينگونه شاعران مورد لطف ائمه معصومين (ع)قرار گرفته اند.

 تاريخ شهادت مي دهد هر شاعري که از ثناگويي و تملق ستمکاران، منفعل و به حمايت از مظلومان و خاندان جليل نبوت برخاسته، هم نامش بلند آوازه شده و هم اشعارش ماندگار گرديده است. بدون ترديد آن دسته از شاعراني که فکر، انديشه و قلم خود را به مستکبران و زرمداران فروختند، تباه شدند و به عکس شاعراني که تنگدستي، فقر و سختي روزگار را تحمل کردند، جز رضاي خدا به چيزي توجه نکردند و در دفاع از حق و حقيقت اشعار سرودند، نامدار شدند. گرانمايه است آن شاعري که اشعارش چون تيغ تيز، شاهرگ حياتي ستمکاران را مي بٌرد و شعرش همواره ناب و داراي پيام است و اين بخش از گفتار ما را با جمله اي از امام صادق (ع) به پايان ميرسانم، ايشان مي فرمايند: { هر کس درباره ي ما يک بيت شعر بگويد، خداوند تعالي در بهشت براي او خانه اي بنا مي کند } سخني زيبا و تمام حرفهايي که تا به حال زديم در اين يک خط خلاصه کرديم.